بخش ۱۱۴

هوش مصنوعی: پیر راه و روش می‌گوید: خداوند، با وجود اینکه ما گنهکار هستیم، تو هرگز گناهان ما را نمی‌بخشی. هرچند کارهای ناپسند انجام می‌دهیم، تو پرده‌پوشی و آن‌ها را نمی‌نمایانی. ای پادشاه، تو خزانه‌ای از فضل و نعمت‌هایی بی‌نظیر داری و بدی‌ها را نمی‌نگری. شایسته است که خطاهای ما را بپوشانی و نادیده بگیری.

هوش مصنوعی: ای خدا، ما به نشانه‌ی تو می‌بینیم، به نام تو زنده‌ایم، به لطف تو شادمان هستیم، و به خاطر محبتت دلخوشیم. ما از شراب عشق تو سرمستیم و در دام عشق تو گرفتاریم.

هوش مصنوعی: بند و زنجیری که به دل ما بسته شده، به خاطر عطر و بوی توست، و نسیم وجود تو به گونه‌ای است که ما را تحت تاثیر قرار داده و غلام عشق تو شده‌ایم.

هوش مصنوعی: در عشق تو، گویی دل ما مثل یک خط است و به نظر می‌رسد که همه چیز در جهان به خواست و رضایت دل ما قرار دارد.

هوش مصنوعی: خدایا، تو یگانه‌ای که در یگانگی‌ات بی‌نظیری. در ذات و صفاتت از مخلوقات جدا هستی و به زیبایی وصف شده‌ای. تو بزرگ و عظیم‌الشان هستی و منبع هر نیازمند و پناه‌گاه هر دردمندی. تو خداوندی هستی که به تمامی بندگانت مهربانی می‌کنی.

هوش مصنوعی: تو در چشم من حضور داری ولی خودت را به من نشان نمی‌دهی، و در دل من هم هستی اما هیچ‌گاه به من توجهی نمی‌کنی.

هوش مصنوعی: ای جان، دل و چشمانم، ای بینایی! چرا وقتی که من از دل و چشمانم دورم، تو در کنارم نیستی؟

هوش مصنوعی: خداوندا، می‌دانی که من نه به خودم به این وضعیت رسیدم و نه به کفایت خودم چراغ هدایت را روشن می‌کنم. از من چه برمی‌آید و از کارهایم چه نتیجه‌ای حاصل می‌شود؟ اطاعت من به توفیق تو، خدمت من به هدایت تو، توبه‌ام به رعایت تو، شکرگزاری‌ام به نعمت‌های تو و ذکر من به الهام تو بستگی دارد. همه چیز به تو تعلق دارد و من چه کسی هستم؟ اگر فضل تو نباشد، من به چه چیزی خواهم بود؟