شمارهٔ ۱۸۹

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۱۸۹

خدایا گاه از تو می گفتم، و گاه از تو می نیوشیدم، میان جرم خود و لطف تو می اندیشیدم کشیدم آنچه کشیدم، همه نوش گشت چون آوای تو شنیدم

شمارهٔ ۱۸۸: خداوندا سزد که اکنون سموم قهر از آن بازداری و کشته عنایت ازلی را به رعایت ابدی مدد کنی الهی گاه گریم که در اختیار دیوم از بس تاریکی بینم، باز ناگاه نوری تابد که جمله بشریت در جنب آن ناپدید بود شمارهٔ ۱۹۰: الهی تو در ازل ما را برگرفتی و کسی نگفت که بردار، اکنون که برگرفتی نه بگذار و در سایه لطف تو خود میدار

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: خداوند، گاهی با تو سخن می‌گفتم و گاهی به صدایت گوش می‌دادم. در میان گناهانم و رحمت تو تفکر می‌کردم. هر چه را که تجربه کردم، پس از شنیدن آوای تو همه چیز برایم شیرین شد.