شمارهٔ ۱۸۸

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۱۸۸

خداوندا سزد که اکنون سموم قهر از آن بازداری و کشته عنایت ازلی را به رعایت ابدی مدد کنی الهی گاه گریم که در اختیار دیوم از بس تاریکی بینم، باز ناگاه نوری تابد که جمله بشریت در جنب آن ناپدید بود

شمارهٔ ۱۸۷: الهی به عنایت ازلی تخم هدایت کاشتی، به رسالت پیمبران آب دادی، به یاری و توفیق پروردی به نظر خود بارآوردی شمارهٔ ۱۸۹: خدایا گاه از تو می گفتم، و گاه از تو می نیوشیدم، میان جرم خود و لطف تو می اندیشیدم کشیدم آنچه کشیدم، همه نوش گشت چون آوای تو شنیدم

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای خدا، شایسته است که اکنون از خشم خود دست بکشی و نعمت‌های همیشگی خود را به ما عطا کنی. گاهی در دل تاریکی‌های دیوانه‌کننده می‌افتم و آن‌قدر گریه می‌کنم که به شدت سیراب می‌شوم، اما ناگهان نوری می‌درخشد که همه بشریت در سایه‌اش ناپدید می‌شوند.