شمارهٔ ۱۶۵

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۱۶۵

الهی جلال عزت تو جای اشارت نگذاشت و محو و اثبات تو راه اضافت برداشت تا گم گشت آنچه بنده در دست داشت

شمارهٔ ۱۶۴: الهی شاد بدانم که اول من نبودم تو بودی، آتش یافتنی با نور شناختن تو آمیختی، از باغ وصال نسیم قرب تو انگیختی، باران وحدانیت بر گرد بشریت تو ریختی به آتش دوستی آب و گل سوختی تا دیده عارف به دیدار خود آموختی شمارهٔ ۱۶۶: خداوندا از آن تو می فزود و از آن بنده میکاست تا آخر همان ماند که اول بود راست

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

الهی جلال عزت تو جای اشارت نگذاشت و محو و اثبات تو راه اضافت برداشت تا گم گشت آنچه بنده در دست داشت

هوش مصنوعی: عظمت و جلال الهی به گونه‌ای است که هیچ نشانه‌ای از آن باقی نمی‌ماند و وجود و عدم او به گونه‌ای است که هیچ چیزی به آن اضافه نمی‌شود و در نتیجه، آنچه که بنده در اختیار داشت، گم می‌شود.