شمارهٔ ۱۵۲

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۱۵۲

الهی عنایت تو کوه است و فضل تو دریا، کوه کی فرسود و دریا کی کاست؟ عنایت تو کی جست و فضل تو کی واخواست، پس شادی یکی است که دوست یکتاست

شمارهٔ ۱۵۱: الهی آتش یافت با نور شناخت آمیختی، و ا زباغ وصال نسیم قرب برانگیختی، با آتش دوستی آب گل سوختی تا دیده عارف را دیدار خود آموختی شمارهٔ ۱۵۳: الهی از کرم تو همین چشم داریم و از لطف تو همین گوش داریم بیامرز ما را که بس آلوده ایم به کردار خویش، بس درمانده ایم به وقت خویش، بس مغروریم به پندار خویش، بس محبوسیم در سرای خویش، دست ما را گیر بفضل خویش، بازخوان ما را بکرم خویش، بازده ما را باحسان خویش

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: پروردگارا، لطف تو مانند کوهی است عظیم و نعمت‌های تو همچون دریایی بی‌پایان است. کوه هرگز فرسوده نمی‌شود و دریا هیچ‌گاه خالی نمی‌گردد. کسی نمی‌تواند لطف تو را جستجو کند و از نعمت‌های تو بی‌بهره بماند. پس، شادی تنها در دوستی با توست که یکتا و بی‌همتاست.