شمارهٔ ۱۳۹

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۱۳۹

الهی گرفتار آن دردم که تو داروی آنی، بنده آن ثنایم که تو سزاوار آنی، من در تو چه دانم؟ تو دانی، تو آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی آنی، تو آنی که مصطفی گفت من ثنای تو را نتوانم شمرد آن گونه که توخود بر نفس خویش ثنا گفتی

شمارهٔ ۱۳۸: الهی ار سزاوار ثنای خویش، ای شکر کننده عطای خویش، ای شیرین نماینده بلای خویش، بنده به ذات خود از ثنای تو عاجز و بعقل خود از شناخت منت تو عاجز و به توان خود از سزای تو عاجز شمارهٔ ۱۴۰: الهی چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود همه را فرا باد نهادم، ای یادگار جانها و یاد داشته دلها و یاد کرده زبانها، بفضل خود ما را یاد کن و بیاد لطیفی ما را شاد کن

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای پروردگار، من در دام آن دردی گرفتارم که تو تنها داروی آنی. من بنده آن ستایشی هستم که تو خود مستحق آنی. من چه می‌دانم از حقیقت تو؟ تو هستی و خود می‌دانی، تو همان‌گونه که خود گفتی هستی. تو همان‌ادی که پیامبر خدا (مصطفی) به من می‌گوید که لایق ستایش تو نیستم، آن‌گونه که خود بر خویش ستایش کردی.