شمارهٔ ۱۴۰

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۱۴۰

الهی چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود همه را فرا باد نهادم، ای یادگار جانها و یاد داشته دلها و یاد کرده زبانها، بفضل خود ما را یاد کن و بیاد لطیفی ما را شاد کن

شمارهٔ ۱۳۹: الهی گرفتار آن دردم که تو داروی آنی، بنده آن ثنایم که تو سزاوار آنی، من در تو چه دانم؟ تو دانی، تو آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی آنی، تو آنی که مصطفی گفت من ثنای تو را نتوانم شمرد آن گونه که توخود بر نفس خویش ثنا گفتی شمارهٔ ۱۴۱: الهی جز از شناخت تو شادی نیست و جز از یافت تو زندگانی نه، زنده بی تو چون مرده زندانی است و زنده بتو زنده جاودانی است

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: خداوند، چه طور یاد تو را کنم در حالی که خودت همه چیز را در یاد من داری. من تمام زندگی‌ام را در راه تو صرف کرده‌ام. ای یادگار روح‌ها و حافظ دل‌ها و یاد شده بر زبان‌ها، لطف خود را شامل حال ما کن و به یاد لطیف خود، ما را خوشحال کن.