شمارهٔ ۱۲۸

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۱۲۸

الهی نسیمی از باغ دوستی دمید دل را فدا کردیم، بوئی از خزینه دوستی یافتیم بپادشاهی بر سر عالم ندا کردیم، برقی از مشرق حقیقت تافت آب گل کم انگاشتیم

شمارهٔ ۱۲۷: الهی چه شود که دلم را بگشائی و از خود مرهمی برجانم نهی، من سود چون جویم که دو دستم از مایه تهی، نگر که بفضل خود افکنی مرا در روز بهی شمارهٔ ۱۲۹: الها هر شادی که بی تو است اندوه است، هر منزلی که نه در راه تواست زندان است هر دل که نه در طلب تو است ویران است

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: نسیمی از باغ دوستی وزید که دل‌هایمان را فدای آن کردیم. بویی از دنیای دوستی گرفتیم و به عنوان پادشاهی بر عالم ندا سر دادیم. نوری از حقیقت به ما تابید و ما آب گل را کم ارزیابی کردیم.