شمارهٔ ۱۲۷

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۱۲۷

الهی چه شود که دلم را بگشائی و از خود مرهمی برجانم نهی، من سود چون جویم که دو دستم از مایه تهی، نگر که بفضل خود افکنی مرا در روز بهی

شمارهٔ ۱۲۶: خداوندا چون وجود تو پیش از طلب و طالب است طالب از آن جهت در طلب است که بیقراری بر او غالب است، عجب آنست که یافت نقد شد و طلب برنخاست، حق دیده ور شد و پرده عزت بجاست شمارهٔ ۱۲۸: الهی نسیمی از باغ دوستی دمید دل را فدا کردیم، بوئی از خزینه دوستی یافتیم بپادشاهی بر سر عالم ندا کردیم، برقی از مشرق حقیقت تافت آب گل کم انگاشتیم

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای کاش دل مرا بگشایی و بر جانم از خود دارویی بگذاری. من چگونه می‌توانم سودی ببرم وقتی که دست‌هایم از منابع خالی است؟ نگاه کن که با لطف خود مرا در روزی خوب قرار دهی.