خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

شمارهٔ ۱۲۲

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۱۲۲

یارب ز شراب عشق سرمستم کن

در عشق خودت نیست کن و هستم کن

از هرچه ز عشق خود تهی دستم کن

یکباره به بند عشق پابستم کن

شمارهٔ ۱۲۱: الهی تو موجود عارفانی، آرزوی دل مشتاقانی، یاد آور زبان مداحانی، چونت نخوانم که نیوشنده آواز راعیانی، چونت نستایم که شاد کننده دل بندگانی، چونت ندانم که زین جهانی، چونت دوست ندارم که عیش جانی شمارهٔ ۱۲۳: الهی تابنده را خواندی بنده در میان مردم تنهاست و تا گفتی بیا هفت اندام او شنواست از آدمی چه آید قدر او پیداست، کیسه تهی و باد پیماست، این کار پیش از آدم و حواست و عطا بیش از خوف و رجاست اما آدمی بسبب دیدن مبتلاست، به ناز کسی است که از سبب دیدن رهاست و با خود به جفاست

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

یارب ز شراب عشق سرمستم کن

در عشق خودت نیست کن و هستم کن

هوش مصنوعی: پروردگارا، مرا با شوری از عشق مشروب کن، پس در عشق تو نه مرا وجودی باشد و نه عدمی.

از هرچه ز عشق خود تهی دستم کن

یکباره به بند عشق پابستم کن

هوش مصنوعی: از همه چیزهایی که مرا از عشق خالی کرده‌اند، به یکباره مرا به بند عشق درآور.