شمارهٔ ۹۷ - فیض روح القدس

هوش مصنوعی: اگرچه زلف تو چنان در کارِ من گرهی ایجاد کرده که در کارهایم مشکل ساز شده، اما هنوز هم به امید گشایشی از طرف تو هستم.

هوش مصنوعی: زیبایی‌ات را نشان بده و به راحتی دلم را بستان، من با کمال آرامش و شکیبایی زلف‌هایت را باز کن و حالم را به هم بزن.

هوش مصنوعی: من هرگز پا از کوی تو بیرون نخواهم گذاشت، حتی اگر بخواهی با زلف‌های پریشان و آتشین خودم را بسوزانی.

هوش مصنوعی: اگر من نامرد باشم که زلف تو را رها کنم، حتی اگر بدانم که تو برای من صد بار دیگر هم زنده‌ام می‌کنی، باز هم این کار را نخواهم کرد.

هوش مصنوعی: من از خطر دو مار سیاه بسیار نگرانم، زیرا در نهایت ممکن است جانم را بگیرند و سبب مرگ من شوند.

هوش مصنوعی: هر دو چشمان تو مانند تیرهایی هستند که به قلب من اصابت می‌کنند. اگر روزی پیش تو بیفتم، می‌دانم که به شدت تحت تأثیر زیبایی تو قرار می‌گیرم.

هوش مصنوعی: تو قول داده‌ای که روزی به دیدارم بیایی، اما می‌ترسم آن روز برسد که دیگر از من چیزی نمانده باشد و مانند غباری برود.

هوش مصنوعی: با عشق و ارادت به سراغ تو می‌آیم و از زیر خاک سر بیرون می‌آورم، اگر لطف کنی و قدمی به سمت مزارم برداری.

هوش مصنوعی: مردم می‌گویند تو همواره به شکار علاقه‌مندی. اگر واقعا به شکار علاقه‌داری، پس چرا من را شکار می‌کنی؟

هوش مصنوعی: می‌خواهم جان ارزشمندم را برای تو قربانی کنم، زیرا هیچ چیز دیگری به این اندازه شایسته نیست که به تو تقدیم شود.

هوش مصنوعی: من تصمیم دارم با وجود تمام ضعف‌هایم به کنارت بیایم، در حالی که تو به هر ترفندی تلاش می‌کنی که از من فاصله بگیری.

هوش مصنوعی: از عشق نیکان، جانم را به خطر نمی‌اندازم، حتی اگر روح القدس هم نتواند به من کمک کند.