شمارهٔ ۹۳ - انگشت نما

هوش مصنوعی: تو آنچنان ارزشمندی که خاک پای تو برای من از تاج سرم هم بالاتر است! در نظر من هیچ کس به اندازه تو در این دنیا خوب نیست.

هوش مصنوعی: اگر تو را به وفاداری بیافرینم و در دل تاریکی عشق به تو نگاه نکنم، جفا می‌کنم. من فقط به تو فکر می‌کنم و نمی‌توانم به کسی یا چیزی غیر از تو نظر بیفکنم.

هوش مصنوعی: شب گذشته، مست از میخانه به سوی خانه‌ات رفتی، اما هیچ توجهی به من نکردی و از کنارم عبور کردی.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر عشق تو پر از آشفتگی است و من فقط به تو فکر می‌کنم و به هیچ‌کس دیگری به جز زیبایی تو اعتماد ندارم.

هوش مصنوعی: چشم تو به دنبال کشتن من برافراشته شده است؛ بزن با تیغ خود، چون من نیز سپری برای دفاع از خود دارم.

هوش مصنوعی: گفته بودی که روزی به سراغت بیایم، اما نگرانم که آن روز تو بیایی و من را نیابی.

هوش مصنوعی: عجیب است که با وجود این همه ناله و شکایت در زمان سحر، هیچ کدام به گوش تو نرسید.

هوش مصنوعی: من از شدت عشق تو چنان لاغر و نحیف شده‌ام که هر کس مرا می‌بیند، انگشت به ‌سوی من می‌گیرند و مرا به عنوان نمونۀ محبت معرفی می‌کنند.

هوش مصنوعی: من به هر کسی که برم و از حال تو بپرسم، تو هم باید به هر کسی که رسیدی از حال من بپرسی.

هوش مصنوعی: من آن پرنده‌ام که صحبت‌های شیرینی دارم و به خاطر تو در قفس افتاده‌ام. چه خوب است که بال و پرم را نشکنی.

هوش مصنوعی: ای کسی که معشوق شدنم را تماشا کردی و عیب‌هایم را شمردی، عیب واقعی این است که هرگز یک بار هم هنرم را ندیدی.

هوش مصنوعی: من مویی به سفیدی نقره و چهره‌ای به زیبایی طلا دارم. اگر در دنیا نقره و طلا نباشد، برای من غمی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: من از کسی دیگه برایت هیچ کمکی نمی‌خواهم، حتی اگر تو مرا از در خودت برانی، چون بر من روشن است که تویی که در اینجا مهمی.