شمارهٔ ۱۱۸ - گلبرگ تر

هوش مصنوعی: شبی آرام و به آرامی کنار تو خواهم آمد، مانند جان خود که به آرامی در کنار تو خواهم بود.

هوش مصنوعی: به آرامی و بااحتیاط می‌خواهم به زیر چانه‌ات دست بزنم و لب لعلینت را مانند عسل با دقت ببوسم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم با آرامش و بدون نگرانی از لبی خوش‌رنگ و شیرین‌نوشیدن کنم و از شراب درون جامت به طور ملایم لذت ببرم.

هوش مصنوعی: به آرامی و با احتیاط، انگشتانم را در میان زلف‌های تو می‌برم و تارهای زلف دیگر تو را نیز به آرامی می‌پیمایم.

هوش مصنوعی: با نرمی آستین پیراهنم، عرق را بر روی چهره‌ات می‌مالم، مانند گلبرگ‌هایی که با لطافت کنار می‌روند.

هوش مصنوعی: من از شوقی که دارم، به تدریج روزی یاد می‌گیرم که چگونه مسلماً به زلف زیبا و دلربای تو نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: برای جلوگیری از چشم زخم از کسانی که به تو نگاه می‌کنند، از مردم دوری می‌کنم و به آرامی برایت دعا می‌کنم.

هوش مصنوعی: برای اینکه تو را از خواب بیدار کنم، به آرامی و با احتیاط، از مژگانم خارهایی را زیر بستر تو می‌زنم.

هوش مصنوعی: شبی به آرامی می‌خواهم دفتر اشعار تو را بدزدن، به آرامی این غزل را از دفتر تو برمی‌دارم.