شمارهٔ ۱۴۳

هوش مصنوعی: از وجود من که پر از عشق و شوق است، جهانی روشن و پرنور شکل گرفته است. هر کس که به خاطر آتش درون من آسیب دیده باشد، به این روشنی و گرما پی خواهد برد.

هوش مصنوعی: درد فراق تو به من آنقدر عمیق شده که در فصل پیری هم احساس نمی‌کنم، صبح به باز می‌شود و هنوز شمع امید و عشق من روشن است.

هوش مصنوعی: این بیت بیان می‌کند که برای همگان چیزی ارزشمند و خاص وجود دارد. شخص که خود را به عنوان خزانه‌داری از گنجینه‌ای از احساسات و تجربیات معرفی می‌کند، در دلش غم‌هایی را جمع‌آوری کرده است. این غم‌ها نیز به نوعی گنجینه‌ای از احساسات انسانی هستند که او دارد.

هوش مصنوعی: ای ماه، در مسیر بندگی، لطفاً به من طعنه نزن. من این جامه را به اختیار خود انتخاب نکرده‌ام، بلکه سرنوشت آن را برای من تعیین کرده است.

هوش مصنوعی: عشق در حالتی از جانسوزی و فراق است که هر بار که یک قدم به سمت تو برداشته می‌شود، خاکستر و غم دیگری بر دل می‌نشیند.

هوش مصنوعی: کسی که جان اسیران را می‌سوزاند، دیگر چگونه می‌تواند جان بکاهد؟ آیا از مکانی که این صیدگاه است، نسیمی می‌آید که بال و پر سوخته را باز گرداند؟

هوش مصنوعی: بگو که برای دیدن تو نیازی به تماشا نیست؛ اشتیاق تو در چشمانم به اندازه‌ای است که نگاه‌هایم را برایت ذخیره کرده‌ام.

هوش مصنوعی: خنده تو و گریه من برایم لذت بخش است؛ چرا که آن کسی که باعث شده تو بخندی، به من هم یاد داده است که چطور گریه کنم.

هوش مصنوعی: نور محبت مانند درمانی است که از دل بی‌غم باید جستجو کرد، چرا که هیچ‌گاه به تو نوری شبیه به شمعی که در شب روشنایی می‌بخشد، نخواهد داد.