شمارهٔ ۱۰۳

هوش مصنوعی: اگر سلطان به حرف من گوش دهد، چه خواهد شد؟ من سال‌هاست که در درگاه او از حق‌خواهانم.

هوش مصنوعی: شاه در آرامش خود در مکان خلوت نمی‌داند که از ناز و تنعمی که دربانش دارد و بی‌توجهی‌های افرادی که به او نزدیک هستند، چه حوادثی در حال وقوع است.

هوش مصنوعی: در آن باغی که هر فردی با چیدن گل‌ها دامن پر از گل می‌کند، چرا تو به من دست خارها را دادی که به دامانم آسیب بزند؟

هوش مصنوعی: ای کاش از من دور نشود خوشی‌ها و رحمت‌های باران‌مانند، روزی را تصور می‌کنم که امید و آرزویم به گل تبدیل شود، اما در عوض، تنها خارهای ناامیدی نصیبم می‌شود.

هوش مصنوعی: به آن چشمی که باید زاغ بدآوا را ببیند، نگاه نکن. به من توجه کن که من پرنده خوش‌نوا در این گلستان هستم.

هوش مصنوعی: دل مرا ناراحت نکن اگر در جمع تو را می‌خندانم، چرا که اگرچه در ظاهر خوشحالم، در دل خود گریه می‌کنم.

هوش مصنوعی: بیا ای بی‌وفا، یک بار هم که شده به سرزمین من قدم بگذار. چراکه اکنون که به من آسیب زدی، حداقل می‌توانی با وجود ناپایداری‌ات، به سرزمین من بیایی.

هوش مصنوعی: در دل من عشق او چنان جا گرفته که مثل شعله شمع، آتش می‌ریزد و آتش سوزان را در درونم ایجاد کرده است.

هوش مصنوعی: اکنون که عشق قلبم را به تصرف خود درآورده، دیگر نصیحت‌های تو پزشک به من فایده‌ای ندارد. افسوس که آن زمان که دل به دست من بود، به خواست من عمل می‌کرد.