شمارهٔ ۷۵ - وطن تو

هوش مصنوعی: دل من به زلف‌های زیبای تو دل بسته و از آن لب‌ها و دهن تو آرامش و قرارم را گرفته است.

هوش مصنوعی: لب‌های تو مانند غنچه است، صورتت مانند بنفشه زیباست و مویت شبیه سنبل خوشبوست. هیچ‌کس در چمن زار چنین زیبایی را که تو داری، ندیده است.

هوش مصنوعی: از بوی پیراهن تو، دل مرده من زنده می‌شود. چه رازی در این بوی پیراهن تو نهفته است!

هوش مصنوعی: کجاست آن شهر و سرزمین تو؟ چه زیباست زندگی مردم آن شهر و آن دیاری که تو در آن زندگی می‌کنی.

هوش مصنوعی: من را بنده خودت قرار بده، زیرا هیچ کسی مانند من که هنرمند و در خدمت تو هست، چنین بنده‌ای ندارد.