غزل شمارهٔ ۷۷ - نالهٔ ناکامی

ای ترک ظالم برو ک من تورو ترک کردم، حیف از وقت و زندگی ای برای تو صرف کردم

فقط به من وعده و قول میدی ولی برای بقیه وفاداری، من ساده بودم ک این حرفارو باور کردم

به خدا اگه جای تو یک کافر بود اخرش رحم میکرد، از اون همه ناله و غمی ک من به خاطر توعه کافر کردم

تو با دیگری ازدواج کردی و من محل زندگیم رو ول کردم و آواره شدم، و ترک زندگی کردم

تو بر روی بالش نرم و لطیف خوابی، اما تو نمی‌دانی که من تو بیابون روی خار و علف ها میخوابم

 هر کجا که رفتم و به درد دل خود اشاره کردم، همه به حال من و غمم گریه کردند

 در حسرت و غم تو، مثل کسی بودم ک پدرشو از دست داده، و در حالی ک گریه میکردم دلم میخواست مادرم مرا در آغوش بگیرد

هوش مصنوعی: اشک های تو نشان می داد که چه حالتی داری، اما من درس هایی که گرفتم را فراموش کرده و از یک سو شنیدم و از سوی دیگر بیرون کردم.

بعد از این، هیچ‌کس نخواهد توانست صدای ناله و فریاد من را بشنود، چرا که من این گوشم را از شنیدن این صداها کر کرده‌ام.

چه بسیار شب هایی ک منتظر بودم یک زنی (معشوق) بیاد در رو بزنه، نشستم به در نگاه کردم

زمانی که میخواستم با شراب حالم رو خوب کنم، به جای خوشحال شدن بیشتر غمگین میشدم

هوش مصنوعی: شاعر از ظلم و ستمی که به او شده سخن می‌گوید و می‌گوید که من حتی از زیر پا رفتن و ستم بر خودم نفرت ندارم. من خود را خادم و پایبند به آن کسی می‌دانم که در راه او برایش ارزش و احترام قائل شدم.