غزل شمارهٔ ۷۱ - خدا حافظ

به خاطر وداع تو، جانم از بدن جدا می‌شود.به سختی از تو خداحافظی میکنم ای حافظ

تا زمانی که زنده‌ام، همواره ستایشگر تو ام، اما به خوبی می‌دانم که اینگونه هم حق استادی تو ادا نمیشود

هوش مصنوعی: من از زمانی که با اشک‌های قلبم وضو گرفته‌ام، نماز عشق را با تو کنار هم خوانده‌ام.

تو نه تنها مرا از چاه مشکلات نجات دادی، بلکه مسیر درست را نیز به من نشان دادی. تو هم حبل المتین(طناب محکم) بودی و هم روشنی و هدایت.

 تو صاحب خرمنهستی و من فقط گدای خوشه چین اما هر گدایی لیاقت انعام گرفتن از شما را ندارد

هوش مصنوعی: به شعری که از عشق کودکی تو خواندم، هنوز هم صدای خدا را می‌شنوم که مرا مراقب و نگه‌دار می‌کند.

هوش مصنوعی: روی سنگ قبر تو، دلم سنگین است و درونم پر از احساسات متضاد است. دل‌های ما بدون صحبت و صدا با هم در گفتگو هستند.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که در اینجا، پوشیدن لباس شوق و عشق به معنای فقیر بودن و خالی بودن از روح و معنایی نیست. بنابراین، از تنم این لباس را بردار که جانم باید فدای عشق و حقیقت شود.

هوش مصنوعی: تو عشق خالص و زیبایی پایدار را در آغوش داری، نه زیبایی‌ات پایانی دارد و نه عشقت شروعی.

هوش مصنوعی: اگر تمام سخن را به یک جمله دستوری تصور کنیم، تو و سعدی در آن جمله خبر هستید و بقیه مانند مبتدا هستند.

هوش مصنوعی: هر کسی که در دلش غم سنگینی دارد، می‌تواند با زیبایی و محبت تو این غم را از دلش بزداید و به آرامش برسد.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم از تو دل بکنم و دور شوم، بیا و مهمان من شو تا دوباره با حسرت وداع تو را بدرقه کنم. حافظ، خداحافظ!