غزل شمارهٔ ۷۰ - گله عاشق

هوش مصنوعی: در شب جدایی آتش عشقی در دل و جانم شعله‌ور شده است که نمی‌توانی تصور کنی. من آن‌قدر از آتش فراق سوخته‌ام که نمی‌توانی از حال و روزم بپرسی.

هوش مصنوعی: من از تو شکایت کردم و حالا تو به کسی دیگر آشنا شده‌ای. آنقدر از تو دلگیرم که بهتر است سوالی نپرسی.

هوش مصنوعی: ای ماه کنعانی، تو که مقام و منزلتی در مصر داری، من در این خانه پر از غم ناله‌هایی دارم که بهتر است درباره‌شان سوال نکنی.

هوش مصنوعی: تو با زیبایی و ناز خود دلم را می‌کشی و من به خاطر این احساس عمیق، چنان زار و ناتوان می‌شوم که نمی‌توانی تصور کنی. دیوانه‌وار به تو وابسته می‌شوم و از خودم و آنچه بر من می‌گذرد، بی‌خبر می‌گردم.

هوش مصنوعی: عشق به من هدیه‌ای داد که مانند دریایی است که تمام سواحل را به نمایش می‌گذارد، اما این عشق به قدری طاقت‌فرسا و پرخطر بود که نمی‌توانی از من بپرسی چه بر من گذشته است.

هوش مصنوعی: عقل به من گفت که نمی‌توانم خودم را در این قالب محدود جا دهم، زیرا ممکن است که دل کسی را بشکنم، حتی اگر ظاهراً خوشحال به نظر برسم.

هوش مصنوعی: بوسه بر لب‌های زیبایت با اجازه و رضایت، مانند دلی که به آرامی به سرچشمه زندگی وصل می‌شود، بی‌آنکه از آن بپرسی.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که با شوق پرواز می‌کند، به خاطر زیبایی و لطافت درختی است که به آرامی حرکت می‌کند. نیازی نیست که از من بپرسی چرا چنین حس عمیقی دارم.

هوش مصنوعی: در دفتر عشق، که همه احساسات شوق و امید در آن نوشته شده، آیتی را خواندم که از ناامیدی و یأس به پایانی رسیده است، اما از من نپرسید که چه بود.

هوش مصنوعی: ای شهریار، دل خود را از این موهای پیچیده و زیبا ببر، زیرا من از این جمع و این شلوغی به شدت پریشان و آشفته‌ام و حال خوبی ندارم.