غزل شمارهٔ ۳۹ - گل پشت و رو ندارد

هوش مصنوعی: ای گل، رنگ و بوی تو باعث می‌شوند که دیگر گل‌ها رنگ و بوی خاصی نداشته باشند. با لعل تو، آب حیات هم رنگ و مزه‌ای ندارد.

هوش مصنوعی: در شهر هر جا که بروی، درباره عشق من به تو صحبت می‌شود، اما من به تو عشق می‌ورزم و این عشق نیازی به سخن گفتن ندارد.

هوش مصنوعی: عفت و پاکدامنی در همه جا خریدار دارد، اما در محیطی که خودفروشی رواج دارد، هیچ ارزش و توجهی به آن نمی‌شود.

هوش مصنوعی: به جز توصیف آنچه در برابر توست، چیزی از گذشته نمی‌گویم. به هر کسی که می‌خواهی رو کن، چرا که گل زیبایی در دو طرف ندارد.

هوش مصنوعی: ابروهای تو همچون محراب، دل‌ها را به نماز می‌خواند؛ آری، دل‌هایی که بدون خون وضو بگیرند، بهتر است بمیرند.

هوش مصنوعی: اگر آرزوی رسیدن به او باعث پیر شدن من شود، عیب ندارد. عیب از دوران جوانی است که این آرزو را ندارد.

هوش مصنوعی: چهره‌ی زیبای من مانند خورشید درخشان است و هیچ‌کس نمی‌تواند همچون خورشید، زیبایی و درخشندگی آن را داشته باشد.

هوش مصنوعی: در شب که تاریک و پر از راز است، دل من نمی‌تواند به چیزی وابسته شود؛ زیرا هیچ رابطه‌ای با تار موی کسی ندارد.

هوش مصنوعی: با ناز و زیبایی چشمانت، همچون سوزن بر تیر، به قلب من نفوذ می‌کنی و با تار زلفت، مانند نخ، مرا به خود می‌پیوندی، اما هرچند که دل من در این حالتی که دارم، طاقت و توان ترمیم ندارد.

هوش مصنوعی: او از من صبری می‌خواهد که در اختیار ندارم و من هم خواهان ارتباطی از جانب او هستم که او اصلاً نیتی برای آن ندارد.

هوش مصنوعی: چشم ساقی به شهریار بی‌دل است و او در حال سرگرمی به سر می‌برد، جز این‌که اگر دوستان او، می را در سبو نداشته باشند.