غزل شمارهٔ ۲۳ - زکات زندگی

هوش مصنوعی: در شب، بدون تو، من فقط به ماه شکایت می‌کنم و در روز، تا صبح ستاره‌ها را با حسرت و آه نظاره می‌کنم.

هوش مصنوعی: خبر غم‌انگیزی که با نبود تو نوشته شد، حواشی زندگی‌ام دیگر رنگ و بویی ندارد. حالا فقط نامه‌های پر از غم و سیاهی برایم باقی مانده است.

هوش مصنوعی: وقتی تو در مقابل من نیستی، تصویری از تو را در جلویم قرار نمی‌دهم. این هم از خواسته‌های غیرواقعی است، مانند خواستن ماه از آب و آینه.

هوش مصنوعی: ای گل ناز من، هر وقت که به تو می‌نگرم، زیبایی و لطفی که در نگاه توست، یادآور بهار عارفان است.

هوش مصنوعی: خدا را به وضوح نشان دادن و نمایاندن خود به عنوان یک آیینه تمام‌قد، از تکیه بر مقام و قدرت بهتر است.

هوش مصنوعی: ماه، زمان نیایش و عبادت است و من با زبانی که روزه‌دار است، از نوشتن این اشعار و سخنان می‌ترسم چون ممکن است به گناه بیفتد.

هوش مصنوعی: اما چراغ خوشی و ذوق نیز به تنهایی می‌تواند باعث ایجاد مشکلاتی شود، مانند آن‌که چشمه‌ها را گل‌آلود کند و ماه را به دام اندازد.

هوش مصنوعی: من تمام اشتباهات خود را نمایان می‌کنم، چرا که انسان از زمان تولد تا مرگ همواره در حال اشتباه کردن است.

هوش مصنوعی: حرکت سایه‌ها نشان‌دهنده‌ی شگفتی و جلال کائنات است که به سمت بزرگی و عظمت خداوند سجده می‌کنند، حتی اگر ما از آن غافل باشیم.

هوش مصنوعی: از دل خود بپرس که این غم چه بر سر ما می‌آورد، هرچند که گلایه از مسئولان به پادشاهی کردن است.

هوش مصنوعی: عهد و پیمان تو را فراموش کن و از بین ببر، زیرا راه من به سوی حریم کعبه و عنایت خداوند است.

هوش مصنوعی: گاهی می‌توانی از دیگران سوالاتی بپرسی که نشانه‌ای از توجه به حال و وضعیت آنهاست، چرا که این کار جزئی از زندگی و ارتباط با دوستان محسوب می‌شود.

هوش مصنوعی: بوسهٔ تو برای من همچون آبی است که یک کوهنورد تشنه به آن نیاز دارد و این بوسه، همانند یک ظرف آب، برای ادامهٔ مسیر زندگی‌ام اهمیت دارد.

هوش مصنوعی: به خودت بگو که به پادشاه برسی، ای کسی که بدون تو در این فضا احساس غم می‌کنم، زندگی کردنم بی‌فایده است.