غزل شمارهٔ ۱۷ - دل درویش‌نوازت

هوش مصنوعی: ای چشمان زیبای نازک، تو و داستان زیبایی‌ات، و من همچون اسیر زلف‌های پیچ در پیچ تو، در شب‌های طولانی تنها مانده‌ام.

هوش مصنوعی: در شب‌ها، من تنها هستم و ستاره ثریا که با نوری غمگین می‌درخشد، اشک می‌ریزد و من نیز با دل پر از درد و نیاز به تو زمزمه می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای نغمه‌سرا، امشب صدای سازت به عمق وجودم نفوذ می‌کند و آتش شوق و احساس را در دل من روشن می‌کند. من در حال تجربه کردن عواطفی عمیق و تاثیرگذار از نغمه‌های تو هستم.

هوش مصنوعی: تو دوباره برگشتی ای شمع که در میان دیگران نمی‌توانی راحت بنشینی. حالا نشسته‌ای و به پروانه این شعله و گرما را می‌دهی.

هوش مصنوعی: ای دل، در دل شب به ناله‌های من گوش کن، زیرا سفر عشق ما پر از فراز و نشیب است.

هوش مصنوعی: اگر من قبله را نشناسم و نماز بخوانم، ای کعبهٔ دل‌ها، تو را به خاطر تو نماز می‌خوانم.

هوش مصنوعی: هر کدام از موهای تو دارای یک راز با ارزش است و از هر کدام از این موها، به نوعی یک حلقه یا چنبره به رازهای درون تو متصل است.

هوش مصنوعی: ای سیب بهشتی با لب‌ها و گونه‌های گلگون، دل لاله در آتش است چون دیوی به تو حمله کرده است.

هوش مصنوعی: ما در دل خود آتش عشق می‌افروزیم و بر درد و رنج دیگران غلبه می‌کنیم، شاید که بتوانیم در این نمایش و تردستی تو، زیبایی و حقیقتی را ببینیم.

هوش مصنوعی: در میان صد دشت و زمین‌های زیبا، هیچگاه جاده‌ی انصاف را صاف و هموار ندیدیم.

هوش مصنوعی: یک شهر به تو دوستدار است و این همه محرومیت را ببین ای پادشاه، دل درویش نواز تو را می ستایم.