غزل شمارهٔ ۱۵۴ - نی محزون

هوش مصنوعی: امشب، ای ماه! تو من را آرام می‌کنی، زیرا تو هم مانند من احساسات و دردهای درونم را درک می‌کنی.

هوش مصنوعی: من می‌دانم که از دوری و جدایی خورشید چه حال و روزی داری و من نیز در دل خود از کم بودن جان تو احساس نگرانی می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای مسافر عشق، تو هم مانند من به آرامش نرسیدی و بر بالین راحتی آرام نگرفتی.

هوش مصنوعی: هر شب به خاطر آرزو و حسرتی که برای تو دارم، اشک‌های من همچون دامنی از غم بر دامن ماه تابان میریزد. این دامن که پر از ستاره‌هاست، به یاد تو و زیبایی‌ات تزئین شده است.

هوش مصنوعی: همه در روشنایی مهتاب، غم‌هایشان را از دل خارج می‌کنند، اما ای ماه، تو هم به خاطر سرنوشت من غمگینی.

هوش مصنوعی: من تنها هنگامی می‌توانم به سرنوشت خود پی ببرم که تو را ببینم، زیرا تو همچون آینه‌ای هستی که سرنوشت مرا نشان می‌دهد، هرچند که غبار و تاریکی آن را پوشانده باشد.

هوش مصنوعی: باغبان حسرت و پشیمانی را در دل می‌فشارد. برو ای گل، چرا که تو سزاوار همان انتخاب و چیده شدن هستی.

هوش مصنوعی: نی در غم و اندوه خود جز از خاک فرهاد صدایی ندارد، زیرا او از جدایی و فراق شکایت می‌کند و لب‌هایش در حسرت می‌نوازد.

هوش مصنوعی: ای باد خزان، تو این‌گونه دل‌ها را بشکن و خانه‌ها را ویران مکن، اگر انصاف داشته باشی، سزاوار نفرین خواهی بود.

هوش مصنوعی: ای پرستو، چه زمانی قصد داری بر این کلبه که در میان طوفان‌ها قرار دارد، سر بزنید و خبر خوش بهار را بیاوری؟

هوش مصنوعی: ای شهریار، اگر محبت واقعی وجود داشته باشد، برای همیشه خواهی زیست؛ زیرا در دنیای بهشت، محبت یک سنت و اصل است.