غزل شمارهٔ ۱۴۲ - درس حال

هوش مصنوعی: اگر مشکلات و سختی‌ها به خودی خود باعث نرسیدن به خواسته‌هایت نشود و در نهایت با مدد خدا به خواسته‌هایت دست یابی.

هوش مصنوعی: ای شبان آشفته و غمگین، به زودی به روشنی و عدالت خواهی خواهی رسید. در این شب تاریک که پر از بی‌عدالتی است، آه و ناله‌های تو در دادگاه حقیقت شنیده خواهد شد.

هوش مصنوعی: دنیا را از ظلمت شب پاک کن، مانند خورشیدی که در صبحگاه به چشمه شیرین می‌رسد.

هوش مصنوعی: به جای این که به منبع و محل تولد خود فکر کنی، به لذت‌ها و خوشی‌های سفر و تجربه‌هایی که قرار است داشته باشی، توجه کن. زیرا مهم‌تر از زادگاه، آرزوها و موقعیت‌هایی است که در مسیر زندگی بر آن‌ها دست پیدا می‌کنی.

هوش مصنوعی: سایه خیمه محبوب، زیبایی کعبه ماست. سلام ما را برسان اگر به آن سایه رسیدی.

هوش مصنوعی: به دور او نمی‌توانی نزدیک شوی، مگر با دل‌هایی هم‌معنا، هرچند جان من به خاطر شجاعت و سرعت، در آستانه نابودی است.

هوش مصنوعی: تعجب نکن از اینکه دشمنان با چهره‌های دوستانه در این دوره به این انسان‌های بی‌ارزش فراوانی رسیده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر به جمع دوستان پاکدل و رند بروی، می‌توانی به آرزوی خود که همان بهشت گمشده‌ات است، دست یابی.

هوش مصنوعی: در زندگی خود به موازات کسب دانش و علم، توجه به تجارب و حال دیگران را فراموش نکن. فقط به تلاش برای اجتهاد و فهمیدن علم اکتفا نکن، زیرا دانش به تنهایی کافی نیست و باید به واقعیت‌ها و تجربیات زندگی نیز توجه داشته باشی.

هوش مصنوعی: من خدمت‌گزار خواجه‌ام و ای باد، اگر تو مقداری از خاک آن استاد بزرگ را به من برسانی، بسیار سپاسگزار می‌شوم.

هوش مصنوعی: شما در دل‌ها حاکمیت دارید، ای شهریار، پس چه نیازی به کسری و کیقباد دارید؟