غزل شمارهٔ ۱۳۷ - پریشان روزگاری

هوش مصنوعی: زلف او آرامش را از من گرفته، و من نیز از آن زلف یک نشانه از بی‌قراری دارم.

هوش مصنوعی: زمانی بود که من با موهای نامنظم تو در پیوند بودم، اما اکنون خودم زیر پای روزگار لگدکوب شده‌ام.

هوش مصنوعی: از زمانی که در گوشه‌ای از میخانه نشستم و به یاد چشمان تو افتادم، حس کردم که ماه و خورشید را نیز به حسادت واداشته است و در این حال، جامی از شراب بزم را در دست گرفتم.

هوش مصنوعی: به در خانه زاهد نزن، بیا و خودت ببین که آیا ظرف شراب می‌شکند یا کاسهٔ پارسایی.

هوش مصنوعی: چشم ستاره پروین به خاطر نور آفتاب حواسش پرت می‌شود، اما ماه من در چشم من، نشان‌دهنده شیوه‌ای است که شب‌زنده‌داری می‌کند.

هوش مصنوعی: دل من به دام زلف تو گرفتار شده است، ای شاه من که همچون ماهی خوش‌چهره و با طراوت هستی. آه، تویی که مثل حصاری دلربا، مرا اسیر خود کرده‌ای.

هوش مصنوعی: عشق و تعلقات دل‌انگیز من به موهای تو باعث شده که من، مانند یک سرو آزاد، هیچ سرمایه‌ای برای اندوختن و ثروت‌آفرینی نداشته باشم.

هوش مصنوعی: من هم مثل آهو از مردم فرار کرده‌ام، تا بتوانم آرامش را در چشمان تو پیدا کنم، ای آهو که تو هم از انسان‌ها دوری می‌کنی.

هوش مصنوعی: اگر تو نمی‌ستی، من خواهد مرد، زیرا مرگ بی‌رحم در کنار من در حال جنگ است و من با چشم به راه تو در انتظار مانده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر روزی به خاک من آمدی و خون دل من را دیدی، موهای مشکین خود را به علامت سوگواری به هم بریز.

هوش مصنوعی: بیا که به عشق زیبایی تو دوباره شعر بگویم. وقتی صدای شوق پرندگان بهاری را بشنوم و فصل گلستان فرا برسد، دوباره جان می‌گیرم.

هوش مصنوعی: فقط من شایسته رهبری غزل هستم و هیچ‌کس دیگری در این سرزمین لایق این مقام نیست.