شمارهٔ ۸۶۳

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چگونه باید از تو درخواست کمک کنم، اما به هر حال در دام تو هستم، خواه خودت بخواهی یا نخواهی.

هوش مصنوعی: اگر کسی نباشد که زیبایی‌های تو را به درستی بشناسد و برافروزد، من با این چهره‌ی تیره و تار چه کار می‌توانم بکنم؟

هوش مصنوعی: رضایت و قناعت به ما آرامش و دل خوشی می‌دهد، حتی در این دنیای پر از فقر و مشکلات، که گویی در آن همه به دنبال مقام و ثروت هستند.

هوش مصنوعی: من با کسی دشمنی ندارم و از احساس کینه و عداوت خجالت می‌کشم.

هوش مصنوعی: چشمم به زیبایی او چنان خيره و شگفت‌زده است که دیگر نمی‌توانم سفیدی را از سیاهی تشخیص دهم.

هوش مصنوعی: تمام وجود ما به خاطر انتخاب‌های ما شکل می‌گیرد، پس ای خدا، آن را برای ما حفظ کن.