شمارهٔ ۸۵۸

هوش مصنوعی: هر چیزی که در منظر ما زیبایی خود را نشان داده و ما را به سلامی واداشته، و هر صدایی که از دل ما برخاسته، پیامی را منتقل می‌کند.

هوش مصنوعی: بدون وجود یک رهبر، آشفته‌فکری و سردرگمی وجود دارد. ای کثرت، آیا نمی‌توانی بگویی که کدام یک از ما به وحدت نزدیک‌تر است؟

هوش مصنوعی: در هر گام که برمی‌دارم دلم می‌خواهد به سرزمین جدیدی بروم و در راه رسیدن به هدفم، نه جایی برای سکون دارم و نه مقام و منزلتی.

هوش مصنوعی: ای کاش همیشه این زیبایی و کمال را در چهره و قامت تو ببینم، که حتی حیرت من را جاودانه کرده است.

هوش مصنوعی: از خودم دور شدم اما تو هرگز از فکر من نرفتی. غم‌هایت در جان من نشسته و مرا به دنبال خود می‌کشاند.

هوش مصنوعی: آتشکده‌ها نمی‌توانند غم و افسردگی من را برطرف کنند، زیرا من هیچ‌گاه نتوانسته‌ام به شادی و سرخوشی واقعی دست پیدا کنم.

هوش مصنوعی: مژگان، با چشمانش مانند دفتری که گریه را روی آن می‌نویسند، احساسات مرا به تصویر می‌کشد. با این حال، خماری و افسردگی‌ام را چگونه می‌توان تحمل کرد، در حالی که نام و نشانی از حالم ندارم؟

هوش مصنوعی: این گروه از گمشدگان، خضر که خود نماد هدایت و راهنمایی است، از حال و روز آن‌هایی که راه را گم کرده‌اند و به جستجوی خود ادامه می‌دهند، بی‌خبرند. هر کدام از این گمشدگان مسیر خاصی را دنبال می‌کنند و در هر مرحله از سفر خود، قدمی برمی‌دارند.

هوش مصنوعی: این شخص بیچاره که به تو دل بسته، در این باغ هر چیزی را دیده است؛ هر گرد و غباری، هر مرد و زنی، هر نسیم و بویی.