شمارهٔ ۸۳۴

هوش مصنوعی: از خجالت و بی‌تابی خودم فرار می‌کنم. جایی برای پنهان شدن پیدا نمی‌کنم. حالا که تمام وجودم پر از حرف‌های ندامت و پشیمانی است، می‌خواهم از زبانم عذرخواهی کنم، اما نمی‌دانم این عذرخواهی کجاست.

هوش مصنوعی: به خاطر سرنوشت خوب و خوششانسیم، آسیب عمیقی دارم که از نظر شدید و تاثیرگذار یک نگاه ارزشمند به من وارد شده است.

هوش مصنوعی: زمانی که قیامت برپا شود و رحمت خداوند از خون بی‌گناهان به جوش بیاید، در آن لحظه برای من گواهی بهتر از چشمان تو وجود نخواهد داشت که نشان دهد من بی‌گناه هستم.

هوش مصنوعی: اگر زبانی برای بیان حقیقت نداشته باشی، در برابر سوال‌های دیگران چه جوابی می‌توانی بدهی؟ اگر کسی از تو درباره‌ی فریادهایی که بی‌صدا باقی مانده‌اند بپرسد، حالا عذرخواهی‌ات کجاست؟