شمارهٔ ۸۲۸

هوش مصنوعی: صبور و شکیبا هستم، اما چشم و دل من از او غافل است. کسی که به حساب می‌آورد، نمی‌داند که من خودم از او غافل هستم.

هوش مصنوعی: با یک نگاه پر از برق، دو چیز از عمرم به دست آورده‌ام: یکی چشم‌نوازی که خوشی را به من می‌دهد و دیگری دل خوشی که از او دارم.

هوش مصنوعی: من از اینکه ناله‌های آسمان ناشی از شکست دلم مرا دچار مشکل کند، می‌ترسم. اگر این ناله‌ها به گوش برسد، ممکن است اوضاع برایم پیچیده‌تر شود.

هوش مصنوعی: در نهایت، گاهی اوقات احساسات و غم‌ها انسان را به مکان‌های دور می‌برند و در این مسیر، اسیر درد و اشک‌های خود می‌شود. این حالتی است که آنقدر عمیق است که گویی در گل و لای غم فرو رفته و نمی‌تواند از آن خارج شود.