شمارهٔ ۷۴۲

هوش مصنوعی: چشمم مانند گلی در چمنزار زیباست و در دل و جانم حسی شبیه به پرنده‌ای در قفس دارم.

هوش مصنوعی: هر جا که دل شکسته‌ام را می‌گذارم، گل‌های پرپر لاله می‌رویند. من دیگر لاله‌زاری برای گریه ندارم، زیرا دشت من پر از صدا و نغمه است.

هوش مصنوعی: هرگز کسی به مشکلات و دردسرهای من نخورده و آنها را درک نکرده است. من تنها به عشق خود می‌نازم و نیازی به کسی ندارم که مشکلاتم را حل کند.

هوش مصنوعی: چرا باغی که پر از عشق و شوق است، بی‌برگ مانده؟ من مانند سنگی هستم که میوه‌های زودرس را در دستان کودکانه‌ام دارم.