شمارهٔ ۷۱۷

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به تصویر بافته شده بر روی بدنش اشاره می‌کند که نشان‌دهنده دام‌هایی است که در زیر آسمان به دام افتاده است. او خود را مانند پرنده‌ای می‌بیند که در دام گرفتار شده و احساس محدودیت و اسارت می‌کند.

هوش مصنوعی: من به خاطر فریب یک دانه، به دام گرفتار شدم و از شدت نیاز، توانسته‌ام بر این دام غلبه کنم.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه همیشه آرزوی لذت برای ما وجود دارد، اما خون شکار ما را به دام نمی‌اندازد.

هوش مصنوعی: آسودگان از شادی و راحتی باید از هر نوع مشکل و گرفتاری دور باشند. بی‌فایده است که کسی که از زندگی خرم است، به درد و رنج گرفتار شود، مانند یکی که در دام افتاده و بی‌صدا می‌نالد.