شمارهٔ ۶۹۵

هوش مصنوعی: ای کسی که فراموش‌کار شده‌ای، حیف است که ما را از یاد ببری و به عهد خود وفا نکنی.

هوش مصنوعی: با صحبت تو تمام سخنان بی‌اهمیت ارزش خود را از دست می‌دهند و با یاد تو، تمام خاطرات و یادآوری‌ها به فراموشی سپرده می‌شوند.

هوش مصنوعی: یک بار به سوی خود نگاهی انداخته‌ای و در آن نگاه پر از یاد خدا بوده‌ای، اما حالا آن یاد را فراموش کرده‌ای.

هوش مصنوعی: ما از وفاداری خود شرمنده‌ایم و دلی داریم که می‌تواند بی‌وفایی کند، اما فراموشی در دل ما وجود ندارد.

هوش مصنوعی: ای کسی که به رغم محبت، ناگهان حال ما را فراموش کردی.

هوش مصنوعی: ما برای تو، چه غریبه و چه آشنا، همه چیز را فراموش کردیم.

هوش مصنوعی: در میخانه‌ها، ما که حال و هوای سرمستی داریم، تو ما را از یاد دعا کردن فراری نده.