شمارهٔ ۲۷۲

هوش مصنوعی: آن کسی که با چشم‌های مست و خرابش، زیبایی‌های دنیا را شکار کرده و به خود مشغول شده، در واقع به یاد خود افتاده و به نظرش کاری انجام داده که قابل توجه است.

هوش مصنوعی: چشم در آینه چهره خود را می‌بیند و از خود بی‌خود شده است، بهار، این حیرت بزرگ را تازه و زیبا کرده است.

هوش مصنوعی: گل بر روی سر و جام در دست، در حالی که پا در حنا است، می‌آید. آه، بیقراری‌های ما به جوش و خروش افتاده است.

هوش مصنوعی: هر لحظه که می گذرد، وعده هایی که به ما داده شده، به شکل غبار در باد پراکنده می شوند و هر نسیم بادی، ما را به اشتباه و فریب انتظار می اندازد.

هوش مصنوعی: بسپردن دل به ناامیدی یعنی اینکه انسان خودش را به چیزی بی‌ارزش و بی‌فایده تبدیل کند. بدون نیاز به چیزهایی که ضروری هستند، مانند خارهایی که در زندگی وجود دارند، می‌تواند دلیلی برای تغییر و شکوفایی باشد.

هوش مصنوعی: عشق قدیمی نور و درخشندگی خاصی دارد که حتی پس از گذشت سال‌ها می‌تواند زخم‌های قدیمی را التیام بخشد و آن‌ها را بهبود بخشد.

هوش مصنوعی: خنده‌ی خورشید از تاریکی شب به امید روز نو می‌جوشد و باغ خیال تو در این بهار زیبا شکوفا شده است.

هوش مصنوعی: کسی که با مژه‌هایش به راحتی می‌تواند شکار کند، آیا به من اسیر هم نگاه می‌کند؟