قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۰

هوش مصنوعی: تا زمانی که اعتبار و ارزشی کسب کرده‌ام، این سایه و آفتاب هم از اعتبار خود من بوده است. من به دو بخش تقسیم شده‌ام، یکی خودم و دیگری این سایه و آفتاب.

هوش مصنوعی: من هرگز از حقیقت وجود خود جدا نمی‌شوم. چون من از هیچ جایی نیامده‌ام، پس نمی‌توانی بگویی که چه زمانی به وجود آمده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر به ما نگاهی داشته باشی، همچنان که به موج و دریا نگاه می‌کنی، من و او یکی هستیم و هیچ‌گاه نمی‌گویم که او شدم.

هوش مصنوعی: در همه جهات به دنبالش گشتم و برای دیدن او بی‌تابی کردم، اما حالا که در یک سو قرار گرفتم، از همه سمت‌ها آرامش یافته‌ام.