بخش ۳۲ - تمثیل در نمودهای بی‌بود

هوش مصنوعی: یک آینه را در مقابل در بگذار و به آن نگاه کن تا آن شخص دیگر را ببینی.

هوش مصنوعی: راهی پیدا کن و ببین که آن تصویر چه چیز است. این نه آن چیزی است که به نظر می‌رسد و نه آنچه تا به حال دیده‌ای؛ پس چه کسی یا چه چیزی آن تصویر است؟

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم سایه‌ام چه ویژگی‌هایی دارد، چون خودم را به خوبی نمی‌شناسم.

هوش مصنوعی: وقتی که نبود (عدم) و هستی (وجود) به هم بپیوندند، دیگر نه نوری خواهد بود و نه تاری. در آن حالت، نه روشنایی و نه تاریکی در کنار هم خواهند بود.

هوش مصنوعی: اگر گذشته وجود ندارد، آینده هم مانند یک نقطهٔ حال فقط یک لحظه است و چیز دیگری نیست.

هوش مصنوعی: وجود یک نقطه است که از آن، چیزی بزرگ و شگرف مانند نهر جاری به وجود آمده و تو آن را به عنوان نهر نامیده‌ای.

هوش مصنوعی: جز من، در این بیابان کسی دیگر نیست. لطفاً به من بگو که صدا و ندا چیست؟

هوش مصنوعی: نکته‌ای که اینجا مطرح شده، این است که وجود مادی و زودگذر انسان (عرض) تنها نماینده‌ای از یک حقیقت عمیق‌تر (جوهر) است. این جوهر، خود به تنهایی نمی‌تواند وجود داشته باشد و به هم‌پیوستگی و ارتباطش با دیگر عناصر (مرکب) وابسته است. بنابراین، از ما سوال می‌شود که این جوهر واقعی کیست؟ آیا خودش می‌تواند به تنهایی وجود داشته باشد یا نیازمند آن ارتباطات و ترکیب‌هاست؟

هوش مصنوعی: از طول و عرض و عمق، اجسام دنیایی شکل می‌گیرند، همان‌طور که از نبودن به وجود می‌آیند.

هوش مصنوعی: تمام موجودات جهان از یک نوع هستند؛ وقتی به این حقیقت پی ببری، ایمان و یقین را در خود تقویت کن.

هوش مصنوعی: جز حق چیزی وجود ندارد، حقیقت تنها اوست. بگو، و اگر بخواهی می‌توانی بگویی من حقیقت هستم.

هوش مصنوعی: جدا کردن تصوری که از هستی داری، و شناسایی واقعی خود را آغاز کن؛ نه اینکه به عنوان فردی بیگانه باقی بمانی، بلکه باید با خودت آشنا شوی.