شمارهٔ ۹۷

هوش مصنوعی: ای خداوند، تو مرا از بندگی یک حاکم بی‌نیاز کن، و بر من با محبت خود چنان بتاب که از شکوه و جلال او آزاد شوم و از زرق و برق خان‌ها بی‌نیازم گردانی.

هوش مصنوعی: در دنیا به ثروت و قدرت نیازی ندارم، از تو می‌خواهم که سرسفره‌ی دارایی و بی‌نیازی را به من بدهی، زیرا من از سلطنت و ثروت بی‌نیازم و تنها به سادگی و فقر راضی‌ام.

هوش مصنوعی: در زندگی، مانند یک بازی شطرنج، هر شخصی نقشی دارد و من از خدا می‌خواهم که از من بگذرد و مرا از نیاز به پادشاهان بی‌نیاز کند.

هوش مصنوعی: امیران مانند گرگ‌ها هستند و رعیت همانند گوسفندانی که در خدمت آن‌ها هستند. من درگاهِ خویش را با دست خود می‌سازم و از گرگان بی‌نیازم.

هوش مصنوعی: اگر هر یک از ما به زلالی و زیبایی دریاچه‌ی عمان باشد، من به لؤلؤ (مروارید) نیاز ندارم، بلکه می‌خواهم از عمان بی‌نیاز شوم.

هوش مصنوعی: اگر دریای بخشندگی وجود دارد، از آن دریا لطفی به من برسان تا بی‌نیاز شوم.

هوش مصنوعی: همه چیز به خاطر ناتوانی در ایمان است و من به کسی جز تو اعتماد ندارم. ای پروردگار، مرا از نیاز به ایمان به دیگران بی‌نیاز کن.

هوش مصنوعی: دنیا جایگاه انسان است و در آن هم خوبی وجود دارد و هم بدی. من از بدی‌ها بی‌نیازم و از خوبی‌ها هم نیاز ندارم که فقط به خودم توجه کنم.

هوش مصنوعی: من برای زندگیِ جسم خود، نیازی به محبت جان ندارم. تنها خواسته‌ام این است که عشق تو به من حالتی شاداب و سرزنده ببخشد و مرا از وابستگی به جان بی‌نیاز کند.

هوش مصنوعی: من برای زندگیم به نان نیاز دارم، بنابراین ای جان، به من آرامش و رهایی بده تا از قید بار سنگین تن رها شوم و از نان بی‌نیاز گردم.

هوش مصنوعی: طمع، درد و رنجی است که در وجود انسان وجود دارد و اگر کسی دارایی داشته باشد، این درد با آن مال تسکین می‌ یابد. پس از من این درد را ببر و مرا از درمان بی‌نیاز کن.

هوش مصنوعی: دنیا پر از رنگ و بوی مختلف است و به نظر می‌رسد که زنان باید به لحاظ معنوی از ننگ و عیب شریک بودن با مردان رها شوند و به نوعی از وابستگی به آن‌ها آزاد باشند.

هوش مصنوعی: به خاطر طمع و حرس انسان، زمین تبدیل به انباری برای مورچه‌ها شده است. تو مرا از این انبار مورچه‌ها که پر از نگرانی و نیاز است، بی‌نیاز کن مانند پرندگانی که نیازهایشان برطرف است.

هوش مصنوعی: قناعت و شکرگزاری مانند سلطنتی است که انسان را از هر نیازی بی‌نیاز می‌کند. زندگی در رضایت و قناعت، او را مانند یوسف در سرزمین مصر، از مشکلات و نیازهای دنیوی رهایی می‌بخشد.

هوش مصنوعی: من از برادرانم هیچ نعمتی ندیدم و تنها حسادت آنها به نعمت‌های دیگران را مشاهده کردم. به حق سوره‌ی یوسف، مرا از نیاز به برادرانم رهایی بخش.

هوش مصنوعی: بخشش و لطف تو مانند بارانی است که به زمین می‌بارد و خیر و برکتش همچون شبنم است. من به برکت و لطف شبنم نیاز ندارم، پس مرا از آن بی‌نیاز کن.

هوش مصنوعی: وقتی با افرادی که نفس خود را کنترل نمی‌کنند، گفتگو می‌کنم، حال من خوب نیست. می‌خواهم از افرادی که دل‌های پرتوان و زنده دارند و بی‌نیاز از دیگران هستند، دلگرمی بگیرم.

هوش مصنوعی: من هم مثل خاقانی، امروز در شروان هستم و امیدوارم که از تبریز به من کمک کنید و مرا از نیازهای شروان بی‌نیاز کنید.

هوش مصنوعی: من به کسی چون خاقانی مدح نمی‌گویم، بلکه از تو می‌خواهم که با بخشش‌های خود، مرا از نیازی که به دیگران دارم بی‌نیاز کنی.

هوش مصنوعی: دل کسی که دنیا طلب است، به حقیقت و درک درست از امور ناتوان است. ای سیف فرغانی، از خدا بخواه که در مسیر دین و ایمان، مرا از نادانی و بی‌خبری دور کند و به بصیرت برساند.