رباعی شمارهٔ ۴۱۷

هوش مصنوعی: اگر بخواهی، من سرم را بر خاک تو می‌گذارم و اگر بخواهی، آن خاک را با اشک‌هایم خیس می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای جان، وقتی به یاد تو هستم، همه چیز برایم خوب است. انگار جان و دل من با تو یکی شده است. اگر بخواهی، می‌توانی این حس را برداری و ببر.