رباعی شمارهٔ ۲۰۹

هوش مصنوعی: ای نسیم صبحگاهی که در زلف تو سرگردان است، عطر عنبر را به مشام می‌رسانی و چشم‌های سیاه و جذاب تو خود به تنهایی سرشار از شور و جذابیت‌اند.

هوش مصنوعی: هر قطعه‌ای از دل‌درد و غم من که به زمین می‌ریزد، در حقیقت نشانه‌ای از محبت و وفاداری من به توست. پس آن را کم یا زیاد نکن، بلکه بگذار که تا حدی که دل‌تنگی‌ام اجازه می‌دهد، باقی بماند.