رباعی شمارهٔ ۱۸۵

هوش مصنوعی: تو برای من آرامش جانم هستی، شب‌ها چون ماه و روزها مانند خورشید روشنایی می‌بخشی.

هوش مصنوعی: زمانی که من نباشم و نتوانم تو را ببینم، امیدوارم آن روز برای تو روزی تاریک و غم انگیز باشد و چشمانت همچنان به یاد من روشن بماند.