قطعه شمارهٔ ۱۶۱

هوش مصنوعی: سلام بر تو ای آصف جم، به راستی که تو کیانی و درخشان هستی. تو با چشمانت مانند سم اسب، راه های دشوار را می زدای و به آسانی بر می‌داری.

هوش مصنوعی: چرخ زمان نتوانست اشک‌هایم را نگه دارد، تا اینکه برایت به یاد آب دادن از حوض، معصومانه دعا کردم.

هوش مصنوعی: خورشید به سمت غرب رفته و دوباره برگشته است. ای کاش من همچون سایه‌ای کنار تو بودم.

هوش مصنوعی: من نه سر دارم و نه پا، اما اگر سر و پایم را داشتم، از خوشحالی بر فراز آسمان‌ها می‌رقصیدم و شادی‌ام را فریاد می‌کردم.

هوش مصنوعی: من تصمیم گرفتم که به استقبال بروم، اما درد پا مانع من شد. اگر تو کمکم کنی، می‌توانم این درد را فراموش کنم.

هوش مصنوعی: درد و رنجی که در پاهایم حس می‌کنم، در سرم آرامشی وجود ندارد. اگر تنها سرم سالم بود، می‌توانستم این مسیر را تا انتها بدون مشکل طی کنم.

هوش مصنوعی: ملک آرزو می‌کند که سایه‌اش همیشه بر سر او باشد تا در آرامش و آسایش از لطافت و محبت او بهره‌مند شود.