قطعه شمارهٔ ۱۵۳

هوش مصنوعی: داشتم اسبی که هر بار با رفتارهایش بر دلم غبار غم می‌نشاند.

هوش مصنوعی: اندکی طلا وجود داشت، اما آنقدر نبود که بتوانی آن را در حساب و شمار بیاوری.

هوش مصنوعی: دوستی و زر و سرمایه از بین رفته‌اند، اما تنها نشانه‌ای از دوران گذشته، یعنی مردی که بر روی شن‌زارها نشسته است، باقی مانده است. تو هم که آمدی، با خود هیچ چیزی به جا نگذاشتی.