قطعه شمارهٔ ۱۴۴

هوش مصنوعی: چهره زیبای خداوندی، مقام و شخصیت ملت و دین است، او معدن زیبایی‌ها و نمایانگر حقیقت، شاه حسین می‌باشد.

هوش مصنوعی: شاه پرویز، که همتا و هم‌رتبه‌ی خسرو جم است، دارای مقام و قدرتی است که دل و دستش، حتی در تمام مذاهب و کیش‌ها، به بحرین می‌رسد.

هوش مصنوعی: او در عمق وجودش به قدری احساسات و تفکراتش را به دریا شبیه می‌کرد که تفاوت میان یک قطره و اقیانوس برایش ناچیز بود.

هوش مصنوعی: عقل با بالندگی و بزرگی خود، به او نگریست و گفت که او کمتر از کسی نیست که در میان دو شرط، برتری داشته باشد.

هوش مصنوعی: ای کسی که بوسیدن خاک پایت، برای شاهان هم مانند نوشیدن آب حیات ارزشمند است و لب‌هایشان از شوق پر شده است.

هوش مصنوعی: عمل به دستور تو در دین زورمندان واجب است و پذیرفتن فرمان تو بر دوش افراد دیندار سنگینی می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی بدن به زخم‌های تو دچار می‌شود، دل هم از شرم و ناراحتی به حالت ناتوانی و سکوت در می‌آید.

هوش مصنوعی: گفتم ای دایره‌ی روزگار، برو و گرد و غبار در خانه‌ی او را بتکان. سپس به سمت او اشاره کردم و به دیده‌ی روشنش نگاه کن که در واقع به حقیقت نزدیک‌تر است.

هوش مصنوعی: زردی از بیم دستت مانند زر است، اگر باور نداری، حالا به صفر خود نگاه کن.

هوش مصنوعی: تا زمانی که سم شبدیز به نعلش برسد، هر ماهی نسبت به خود را پیدا می‌کند و ماهی به مانند سر عین می‌شود.

هوش مصنوعی: وجود تو مانند نوری است که بر همه چیز سایه می‌افکند و زیبایی و عظمت تو مانند نوری است که در چشم‌های دیگران مشاهده می‌شود، همان‌طور که ماه از نور خود درخشان است.

هوش مصنوعی: دل من نمی‌تواند ستایش تو را درک کند، زیرا این موضوع به حدی روشن و واضح است که عقل هم نمی‌تواند آن را در خود جا دهد.

هوش مصنوعی: وقتی که نور خورشید در صبحگاه برمی‌خیزد، جهان به رنگ و روشنایی در می‌آید و زیبایی‌اش شبیه به دریاهای آبی و روشنی می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی سَرپوشی از طلا و یاقوت بر سر داریم، زیبایی و زینت پادشاهی ما از نیکی‌های توست.