قطعه شمارهٔ ۱۴۱

هوش مصنوعی: دنیا پر از افتخار و بزرگی است و تو با مقام و زیبایی‌ات، نور جان و بینایی ما را افزایش می‌دهی.

هوش مصنوعی: با بارش باران، دریا و خشکی آن چنان پر آب شدند که دریا به حالت خشکی درآمد و باران زمین را سیراب کرد.

هوش مصنوعی: فلک مانند یک حاکم، ترکیبی از قدرت و قضاوت است. پس به جای اینکه با شدت عمل کنی، بهتر است از عقل و تدبیر خود استفاده کنی.

هوش مصنوعی: تو کسی هستی که در میان گل‌ها، هر کسی که سر برآورد، به زبان می‌آید و تمام وجودش به ستایش تو مانند گل سوسن می‌درخشد.

هوش مصنوعی: اما خداوند می‌داند که هر کجا که باشم، جز ستایش و یاد تو، جا و مکانی دیگر ندارم.

هوش مصنوعی: شما را بزرگوارتر از آنی ندیدم که کسی بخواهد چیزی از شما بگیرد. وسایل شما مانند دلاورانی است که به بند کشیده می‌شوند.

هوش مصنوعی: هنوز به خاطر مهربانی و لطف تو، سرم پایین است و اگر نه، به راحتی گردنم را به سوی شکرت بلند می‌کردم.

هوش مصنوعی: اگر در دنیا هر کسی را به خوشبختی و سعادتی برسانند، باز هم هر سال باید تلاش کند تا معیشت خود را تأمین کند.

هوش مصنوعی: جهان ممکن است از چیزهای کوچک و ناچیز خالی شود، اما دل من هیچ‌گاه از محبت و شیرینی کلام خالی نخواهد شد.