بخش ۳۷ - در مناجات‌ و خطاب‌ به‌ حضرت‌ قاضی‌ الحاجات‌

هوش مصنوعی: ای حسین (ع)، ای شنونده دعاهای ما، ای کسی که حاجات ما را برآورده می‌سازی.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه از نیازها و خواسته‌های همه آگاه هستی و از نیت‌های آن‌ها باخبری،

هوش مصنوعی: نیازی نیست که من از تو بپرسم چه می‌خواهم، تو خودت می‌دانی که نیاز ما چیست و لازم نیست که به زبان بیاورم.

هوش مصنوعی: اما وقتی تو گفتی "مرا بخوان"، در این دستور خود چیزی نیست که ما را محدود کند.

هوش مصنوعی: برای تو نیاز خود را به‌طور صریح مطرح می‌کنم و به‌روشنی می‌گویم که آنچه در دل دارم، راز نیست.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه در اثر بسیاری از گناهان و اشتباهات، شایستگی دعا کردن را ندارم، اما به تو روی می‌آورم.

هوش مصنوعی: اما تو هستی که در گذشتن از خطاها مهربانی، عالم به رازها و پوشاننده عیب‌ها هستی.

هوش مصنوعی: به ویژه تو که عیب‌های بندگانت را می‌پوشانی، سر به زیر از گناه خود به پیش تو آمده‌ای.

هوش مصنوعی: اولین پاداشی که برای بندة تو در نظر گرفته شده، بخشش خطاهای اوست که با لطف تو همراه است.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه گناه من انتخاب من نبود، اما همچنان مقدر شده بود و نتیجه‌اش به وجود آمد.

هوش مصنوعی: اما این نی نشانه‌ای از ناتوانی و خدمتگزاری است، و به وضوح می‌گویم که گناه از بنده نیست.

هوش مصنوعی: تو خود می‌دانی که چه در درون و چه در بیرون تو جریان دارد و آنچه که بر تو گذشته است، هم روشن است و هم پنهان.

هوش مصنوعی: از آنچه که در گذشته انجام داده‌ام، مرا مورد رحمت قرار بده و توبه‌ام را بپذیر.

هوش مصنوعی: همه خواسته‌ها و نیازهایم را تو می‌دانی و نیازی به پرسش نیست، چرا که بندگان با کرامت خود نیازی به بیان خواسته‌ها ندارند.

هوش مصنوعی: این بیت به بیان حالتی از ترس و نگرانی مجرم می‌پردازد که به درگاه پروردگار رحمن و رحیم مراجعه می‌کند. مجرم با احساس ضعف و استیصال، از مقام رحمت و بخشش خداوند امید دارد و در عین حال نگران عواقب اعمال خود است.

هوش مصنوعی: اگر مرا بخوانی یا از درم برانی، همچنان که در درگاه تو هستم، سرم را خواهی دید.

هوش مصنوعی: هرچند مقام تو از هر نوع ستایش بالاتر است، اما توصیف تو همواره فراتر از هر درک و خیالی نمی‌باشد.

هوش مصنوعی: اگر توفیق دهی و توانایی بدهی تا وضعیت عاشقان تو را بسازم، این بهترین نعمت‌ها خواهد بود.