غزل شمارهٔ ۹۰۵

هوش مصنوعی: آب روی خود را فقط برای شراب نریز، زیرا در دو حالت، رنگ رخسار گدای شراب سرخ است.

هوش مصنوعی: این جمله به این معنی است که من یاد گرفته‌ام از فلسفه و گفته‌های بزرگان مانند افلاطون، که درمان درد و خلأهای عاطفی دل فقط با نوشیدن شراب (نماد لذت و خوشی) به دست می‌آید و راه دیگری وجود ندارد.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که هنوز هزار سال دیگر باقی مانده تا آب زلال و پاکی مانند آب خضر بر روی زمین ریخته شود و آن نوری که به پای شراب می‌تابد، تجلی کند. به نوعی، این بیان به امید و انتظار اشاره دارد که روزی شفافیت و روشنی به زندگی انسان‌ها برگردد.

هوش مصنوعی: من به مانند حبابی، بی‌ثبات و ناپایدار، از دنیای مادی دور هستم و تنها فکری که در سر دارم این است که به یاد شراب و لذت‌های آن بیفتم.

هوش مصنوعی: احتیاط کن و پیاله را از خضر بگیر، زیرا ممکن است که او به جای شراب، آب حیات به تو بدهد.

هوش مصنوعی: آزاد کردن گره از غنچه کار آسانی است، زمانی که نسیم به همراه هوای خوش شراب بیاید.

هوش مصنوعی: همان دسته از افرادی که ما را از نوشیدن شراب منع می‌کنند، نمی‌توانند عقل را از نوشیدن شراب بی‌نیاز کنند.

(آن گروهی که ما را از باده‌نوشی منع می‌کنند) اگر بهای شراب را به کتاب بدهند مثل این است آیاتی را که به خط خوش بر در و دیوار مساجد نوشته‌شده پاک کنند.

هوش مصنوعی: می‌خواهم آنقدر از خصوصیات شراب بگویم و آن را توصیف کنم که حتی زهد و زندگی خشک و بی‌روح نیز تشنه‌ی لذت شادابی و شوق نوشیدن آن شود.

هوش مصنوعی: کدام دردی می‌تواند با این درد مقایسه شود، صائب؟ که در فصل بهار، حتی برای خریدن شراب چیزی در دست ندارم.