غزل شمارهٔ ۶۱۶

هوش مصنوعی: همان‌طور که برگ روی درخت نمی‌تواند بدون میوه یا نتیجه بزند، من نیز در جستجوی چیزی هستم که قلبم را از بارِ محبت خالی کند. در اینجا، به دنبال سنگی هستم که بتواند من را از این عشق رها سازد.

هوش مصنوعی: چشم کسی با وجود گوهر درونی من روشن می‌شود، هرچند که من با گرد یتیمی احاطه شده‌ام.

هوش مصنوعی: از کوه طور، حیرت را به چشمان کلیم می‌ریزد، چهره‌ای که پرتو نورش در دل من جا گرفته است.

هوش مصنوعی: تو را که زخم زبان هیچ کس تهدید نمی‌کند، خوش باشید که من به اندازه‌ای از درد و رنج رنج می‌برم که مانند خون در زبانم جمع شده است.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر انتظار برای روی معشوق می‌سوزد، مانند چراغی که با شعله‌اش مرا روشن کرده است.

هوش مصنوعی: کدام صحبت و گفتگویی تو را به این حالت گرم و پرشور رسانده است، ای صائب؟ که من از ناله‌های پرحرارت تو دلگیر و متاثر شده‌ام.

هوش مصنوعی: از چهره‌ی داغ و سوزانی که در وجودم شعله‌ور شد، آیا این نیست که خورشید قیامت مرا در آغوش گرفت؟

هوش مصنوعی: فکر آن لب‌ها و آن صورت به قدری من را تحت تاثیر قرار داده که انگار می‌توانم با زبانم از احساساتم خبر بدهم.

هوش مصنوعی: دل عاشق من که همیشه سرکش و بی‌تاب است، نمی‌تواند خود را کنترل کند و در برابر زیبایی تو به قدری مجذوب می‌شود که به رشته‌ موی تو چنگ می‌زند و به آن وابسته می‌شود.

هوش مصنوعی: غم و اندوه مانند گوهری است که در دل سنگی پنهان شده و نشان از یکدلی و واقعی بودن دارد. اما از این حال چه فایده که دریا مرا به خود می‌گیرد و در خود غرق می‌کند؟

هوش مصنوعی: هر کس که از پیچیدگی‌های وجود من آگاه شد، از اشک‌های خود در عمق وجودم مرا درک کرد.

هوش مصنوعی: در روزی که دل من شاد بود، کبک من لبخند زد، چون با وجودی که در زمین بود، شاهبازی مرا تحت بال خود گرفت.