برگردان به زبان ساده
همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرا
به زیرِ پای خُم انداخت همچو خِشت مرا
هوش مصنوعی: شخصی که با لطف و صفای خود سرنوشت مرا به گونه‌ای رقم زد که در زیر پای خُم قرار گرفتم، مانند خشت سخت و بی‌ارزش من است.
به من چو رشتهٔ زُنّار، کفر پیچیده است
نمی‌توان بدر‌آورد از کِنِشت مرا
هوش مصنوعی: رشته‌ای که به دور کمرم بسته شده، نشان‌دهنده کفر و بی‌ایمانی من است و نمی‌توانم از این وضعیت خلاص شوم.
ز شورِ عشق نمک در خمیرِ من انداخت
به دستِ لطفِ عزیزی که می‌سرشت مرا
هوش مصنوعی: به دلیل عشق، شور و حال خاصی در وجودم به وجود آمده که مانند نمک در خمیر زندگی‌ام تاثیر گذاشته است. این تغییر و تحول ناشی از لطف فردی عزیز است که مرا شکل داده و پرورش داده است.
به خود چگونه نپیچم، که همچو جوهرِ تیغ
ز پیچ و تاب بود خطِ سرنوشت مرا
هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم به خودم غش کنم، در حالی که سرنوشت من مانند تیغی است که در پیچ و تاب‌های آن، خط‌هایش مشخص می‌شود.
ز فیضِ سرمهٔ حیرت درین تماشاگاه
یکی شده است چو آیینه خوب و زشت مرا
هوش مصنوعی: از لطف و نعمت حیرت در این تماشای عالم، من به گونه‌ای شده‌ام که مانند آینه‌ای هستم که زیبایی و زشتی را با هم دارد.
ز آهِ سرد بود سبزهٔ تخم‌سوخته را
سیاه روز شد آن عاملی که کِشت مرا
هوش مصنوعی: با آه سرد، سبزهٔ تخم‌سوخته، روزگار سیاه شد. همین عاملی که مرا به وجود آورد.
به بوی پیرهن از دوست صلح نتوان کرد
کجا فریب دهد جلوهٔ بهشت مرا؟
هوش مصنوعی: با بوی پیراهن دوست نمی‌توانم صلح کنم، زیرا جلوه‌های بهشت نمی‌توانند مرا فریب دهند.
قبولِ سُبحه و زنّار نیست رشتهٔ من
به حیرتم به چه امید چرخ رِشت مرا
هوش مصنوعی: من نه به تسلیم در برابر سنت‌های دینی فکر می‌کنم و نه به زنجیرهایی که به دست و پای من بسته شده. در این سردرگمی و حیرت زندگی، نمی‌دانم به چه امید باید در این گردونهٔ زندگی بچرخم.
درین بساط من آن آدمِ سیه‌کارم
که فکرِ دانه برآورد از بهشت مرا
هوش مصنوعی: در این دنیای پر از تغییرات و چالش‌ها، من فردی هستم که با وجود سیاه‌رو بودن و شرایط سخت، به یاد نعمت‌های بهشت و برکت‌هایی که داشتم، فکر می‌کنم.
چو عشق، حسنِ خدادادِ من جهانگیر است
به هیچ آینه نتوان نمود زشت مرا
هوش مصنوعی: عشق من، زیبایی که خداوند به من داده، به قدری فراگیر است که حتی در هیچ آینه‌ای نمی‌توان بدم را نشان داد.
ز شمع اشک و ز پروانه خواست خاکستر
چو عشقِ خانه‌برانداز می‌سرشت مرا
هوش مصنوعی: از شمع اشک می‌ریزد و پروانه از خود می‌سوزد، دیوانگی عشق مانند خاکستری که خانه را ویران کند مرا ساخته است.
ز خاکِ عشق دمیده است دانه‌ام صائب
به آتشِ رخِ گل می‌توان بِرشت مرا
هوش مصنوعی: من از عشق به وجود آمده‌ام، صائب. با شعله‌ی زیبایی گل، می‌توانی مرا پرورش دهی و به شکوفایی برسانی.
