غزل شمارهٔ ۴۹۱۴

هوش مصنوعی: ما زیر یک پوشش هم رنگ و مشابه با هم هستیم و از عشق و محبت یار خود بهره‌مندیم. بویی شبیه به یوسف از نگاه‌های او می‌گیرم، مانند بویی که از دستاری که بر سر دارم حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: نگرانی از افتادن وجود ندارد، زیرا من خودم در محاصره‌ای از آهن و دیوارهای بلند قرار دارم که از ضعف و پستی من محافظت می‌کند.

هوش مصنوعی: من هیچ‌کس را قادر به آسیب رساندن به خود نمی‌بینم، زیرا در درونم نگرانی‌ها و مشکلات زیادی وجود دارد که مانند دانه‌های تسبیح به هم گره خورده‌اند.

هوش مصنوعی: عیسی، که نماد و مظهر شفای روحی و جسمی است، در نهایت با لطف و محبت خود به بیمارانش پاسخ می‌دهد، حتی اگر در مورد حال آنان اطلاعات کمی داشته باشد. او همیشه در موقع نیاز، به یاری و کمک می‌شتابد.

هوش مصنوعی: ارزش سی شب بیداری و تلاش برای کسی است که در جمع های پرشور و نشاط، جز با چشم بیدار خود، هیچ چیز دیگری ندارد.

هوش مصنوعی: من اگر از مردم دوری کنم، بی‌کار نیستم و با کشیدن خطی به مژگانم، بر دیوار وجودم چیزی از خود به جا می‌گذارم.

هوش مصنوعی: هر فردی که به درک عمیق نرسیده باشد، تنها به صدای خود گوش می‌دهد و خود را تحسین می‌کند، بدون آنکه به نظرات یا ایده‌های دیگران توجهی داشته باشد.

هوش مصنوعی: من همانند خاری در دیوار هستم و هیچ بویی از زیبایی و لطافت ندارم؛ روزی‌ام فقط تماشای خشکی و نابود شدن گلزار خودم است.

هوش مصنوعی: با دل ناپاک، نشان دادن نیکی و صلاح کار عجیبی است. من از گناهان خود شرمنده‌تر از آن هستم که بخواهم از خداوند عذرخواهی کنم.

هوش مصنوعی: در دنیای روزگار، قدردانی و ارزش‌گذاری واقعی وجود ندارد و نمی‌توان از یک صدف انتظار داشت که همیشه در اختیار ما جواهرات باارزش را قرار دهد.