غزل شمارهٔ ۴۹۱۵

هوش مصنوعی: من در زندگی‌ام هیچ ثروتی ندارم، مانند تیرهایی که از کمان خود به سمت هدف پرتاب می‌شود، سهم من فقط حسرت و غم است که از دل خودم نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: هرچند که شکار من به اندازه‌ای نیست که شایستگی دام را داشته باشد، اما می‌توانم با سوزن هم قدرت شمشیر خود را امتحان کنم.

هوش مصنوعی: تا وقتی که توانایی مثل خضر (حضرت خضر که نماد زندگی‌بخشی و رستگاری است) داری، من نمی‌بینم که از روی مروت و انسانیت به تأمین و ترمیم خودت بپردازی.

هوش مصنوعی: ناشناسان به راحتی نعمت‌های حلال خود را نادیده می‌گیرند، مانند کودکانی که از شیر مادر می‌مکند، بی‌آنکه به ارزش و اهمیت آن توجه کنند.

هوش مصنوعی: پای آهوان مانند گردی به دور خود چرخیده است، زیرا به‌قدری دانه‌های زنجیر خود را در صحرا پخش کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من در این دریا مانند گوهر درخشان هستم، اما هیچ کس دلش برای من نسوخته است. در نتیجه، با تکیه بر تجربه یتیمی، سرانجام توانستم وضعیت خود را بهبود بخشم.

هوش مصنوعی: زنگی که از عشق و محبت به دل دارم، حالا باعث سکوت من شده است. می‌خواهم ببینم چقدر می‌توانم خشم و کینه‌ام را پنهان کنم و چطور می‌توانم حقیقت وجودی‌ام را زیر غلاف آرامش مخفی نگه‌دارم.

هوش مصنوعی: آن ستمگر از دل آزادی‌اش پشیمان نشده و بار سنگین منت من را بر دوش نمی‌کشد و آه‌های بی‌اثر من در او تأثیری ندارند.

هوش مصنوعی: در ظاهر من هیچ آسیبی وجود ندارد، اما اگر دقت کنی با نگاهی به زندگی‌ام، تأثیر عمق اندوه و دردهای درونم را خواهی دید که بر دوش من سنگینی می‌کند.