غزل شمارهٔ ۴۸۹۰

هوش مصنوعی: من از محبت و زیبایی تو چنان مجذوب و شیفته‌ام که همچون پروانه‌ای دور شمع می‌چرخم. این عشق مرا از پای درآورده، به‌گونه‌ای که حتی به اطفال هم می‌گویم که بر سنگ ناشیانه‌ام بازی نکنند.

هوش مصنوعی: من همان انسانی هستم که به زیبایی و جاذبه‌ام افتخار می‌کنم، طوری که با نمای دلربایم، شراب را به حرکت درمی‌آورم و توجه دیگران را جلب می‌کنم.

هوش مصنوعی: کعبه نمی‌تواند اجازه دهد که کسی که به خدا ایمان ندارد، به کوی خود وارد شود. هیچ نقصی بر چهره‌ی بت‌خانه‌اش وجود ندارد.

هوش مصنوعی: هر حبابی در درون خود یک زیور و زیبایی دارد، و در هر نی نوشیدنی که به آن نگاه می‌شود، از زیبایی و جذابیتی خاص حکایت می‌کند.

هوش مصنوعی: زیبایی و جذابیت خال او بیشتر از آن است که موشکافان بتوانند بشناسند، چرا که مرغ زیرک، با فریب دادن به وسیله دانه، راحت‌تر به دام می‌افتد.

هوش مصنوعی: شمع نازک و ظریف در برابر درگاه او راهی ندارد، زیرا نور صورتش همچون جواهر گرانبهایی است که در خانه‌اش می‌درخشد.

هوش مصنوعی: هر کسی که مانند گوهر از ذات خود آب و دانه داشته باشد، در خانه‌ی خشک صدف بهشت را سیر می‌کندو به خوبی می‌تواند از شرایط نامناسب بهشت خود بهره‌برداری کند.

هوش مصنوعی: هر نگاهی که از چشمان او می‌افتد، درست و تاثیرگذار است. زمانی که آن شخص خوشحال می‌شود، مانند کسی است که از پیمانه‌ای سرشار از شادمانی بهره‌ می‌برد.